Tökum M&M poka...

... og flokkum kúlurnar í hópa eftir litum. Notum svo flokkunartækið okkar (litinn) til að lýsa því hvað einkennir hvern hóp. Ótrúlegt en satt, þá kemur í ljós að allar kúlurnar sem fóru í rauða hópinn eru rauðar!

Nokkurn vegin á þessa leið er röksemdafærslan í a.m.k. annarri hverri grein sem ég les í þessu bölvaða kennsluréttindanámi, hönnuðu fyrir hálfvita.

Nei, bíðið við, þetta er víst rangur misskilningur. Ég þjáist greinilega af raunvísindahroka og skil ekki eigindlegar rannsóknir.


Dæmi: (Þetta á ég virkilega að lesa til prófs)

Við þetta má bæta rannsókn Kristínar Aðalsteinsdóttur (2002) á samskiptum kennara og nemenda út frá kenningum félagsfræðinnar um táknræn samskipti (symbolic interaction) og innsæi (empathetic behaviour). Í rannsókninni aflaði Kristín gagna um framkomu kennara (látbragð, nálægð, snertingu, augnsamband og svipbrigði), notkun raddarinnar (raddblæ, raddstyrk og raddbeitingu), agastjórnun, kennsluaðferðir og úrræði fyrir börn með sérþarfir. Á grundvelli gagnanna skipti hún kennurunum í þrjá flokka: Þá sem sýndu afburðahæfni, miðlungshæfni og ónóga hæfni. Samkvæmt niðurstöðunum voru sameiginleg einkenni bestu kennarana að þeir voru rólegir, eftirtektarsamir og töluðu lágt, voru góðir hlustendur og jafnframt næmir á það sem nemendur segja án orða, hlýir í viðmóti og óragir við að sýna tilfinningar. Þeir virtust taka tillit til mismunandi námsþarfa nemenda og velja kennsluaðferðir sem virkjuðu þá. Þessir kennarar voru meðvitaðir um að þeir voru nemendum fyrirmynd og síðast en ekki síst sköpuðu þeir, á áreynslulausan hátt, agað starfsumhverfi, meðal annars með samræðum við nemendur.